آفتاب جمعى از خويش و بيگانه گرد آمده ، و شاهزاده طهماسب ميرزا حكمران وقت در شيراز جمعى از اطباء و علماء را احضار كرد و تا ظهر توقف نمودند ، و بعد از آن جمعى از اعيان فقراء نعمت اللهى لوازم تغسيل و تكفين به عمل آورده و او را در قبرستان درب سلم شيراز در صفه تربت كه قبر مادرش هم در آنجا بود دفن كردند ، و تاكنون قبر او در آنجا معروف و زيارتگاه است ، و بمسطورات ( ص 180 ) همه‌ماهه از مقررى مرحوم آقا عليشاه محلاتى مخارج قارى سر قبر وى رسيده و مىرسد . در كتاب « مزارات شيراز : 63 چاپ بمبئى در 1320 شمسى » شرحى نوشته بخلاصهء اينكه شيخ سلم ( بفتح سين و سكون لام ) ابن عبد اللّه صوفى از رجال مائهء ثالثه در شيراز در قبرستانى دفن شده و پس از آن ، آن قبرستان و دروازه‌اى كه از شهر به طرف آن مىرفته‌اند بنام او معروف شده كه قبرستان سلم و باب سلم گفته‌اند ، انتهى . و بعد از آن در الفاظ عامه آنجا بباب السلم و باب السلام معروف و دارالسلام و درب السلام نيز نوشته‌اند ، و مقصود از همه يكى است . و مرحوم وقار شيرازى مرثيه و ماده تاريخى براى صاحب عنوان گفته كه به خط خوش ثلث و نستعليق ميرزاى فرهنگ و ميرزاى يزدانى بر سنگ لوح قبر منقور و مادهء تاريخ اينست : گفت بهر سال تاريخ وفات او وقار : * ره ببزم انس جست آن هادى راه يقين و اين مصراع با توجه به اين كه ألف كلمه ( آن ) برحسب رسم قديم خط فارسى چون ممدوده است بايد مكررا مكتوب و محسوب شود ، چنان‌كه در « برهان جامع » همهء ألفات ممدودهء فارسى را همين‌طور نوشته ، « 1278 » خواهد شد ، ليكن بر سنگ قبر برحسب معمول اين اعصار بيك الف نوشته ، و در نتيجه سال آن هم 1277 نقر شده ، و اين معنى موجب اشتباه صاحب « فارسنامه » شده كه وى وفات او را در آن كتاب ( گفتار 2 ص 123 ) در سال 1277 آورده ، و در « طرائق 3 : 180 » آن را به ادلهء چندى رد ، و 1278 را اثبات فرموده كه البتّه درست و ترديدى در آن نمىباشد . اينك درباره عيال و اولاد و بازماندگان او گوئيم ، كه در « طرائق : 180 تا 183 » شرحى در تفصيل آنها نوشته كه خلاصهء آن اين مىشود كه وى سه نفر زن و چندين اولاد داشته بدين‌طور : اول حاجيه رقيه بيگم دختر حاج عبد الغفار كه در ( 1240 ) بيايد ، و اين زن